Εφόσον προσδοθούν σε ένα κτιριακό κέλυφος ιδιότητες όπως προαναφέραμε, τότε δύναται να αποδώσει μια αντίστοιχη λειτουργία, όπως η ρύθμιση της θερμοκρασίας, η αποβολή θερμότητας, η αναπνοή.

Οι παραπάνω στρατηγικές ανήκουν στην έννοια του βιοκλιματικού σχεδιασμού που αναφέρεται ως παθητικός δροσισμός, που δεν συνιστά μια νέα ή προσφάτως ανακαλυφθείσα έννοια, αλλά μία βαθιά και αρχαία γνώση που χρησιμοποιείται ακόμη και από τους ανθρώπους των σπηλαίων.

Σε πολύ ακραία κλίματα, όπου η εξωτερική θερμοκρασία του αέρα αγγίζει τους 45 C, ο άνθρωπος κατόρθωσε να επιβιώσει χρησιμοποιώντας ως δεύτερο δέρμα του μια κατάλληλα διαμορφωμένη αρχιτεκτονική, που επέτρεπε τη διατήρηση της εσωτερικής θερμοκρασίας από 20 ? 30 C δίχως τη χρήση κανενός ενεργητικού συστήματος ? που ήταν βέβαια άγνωστο στην εποχή.

Στα πλαίσια του ελληνικού γεωγραφικού πλάτους, ο προσανατολισμός των ανοιγμάτων, η μορφολογία και ο όγκος του κτιρίου, οι θερμικές ιδιότητες του κελύφους και ο σκιασμός των διαμπερών στοιχείων αποτελούν κεντροβαρικούς παράγοντες για την ενεργοποίηση του παθητικού δροσισμού.

Ο προσανατολισμός και ο σκιασμός των ανοιγμάτων είναι καθοριστικοί για την είσοδο της ηλιακής ακτινοβολίας, και συνεπώς τη δημιουργία ενός σημαντικού ψυκτικού φορτίου κατά τη θερινή περίοδο.

Η μορφολογία και ο όγκος του κτιρίου, και οι θερμικές ιδιότητες του κελύφους είναι καθοριστικές για την μεταφορά η μη της εξωτερικής θερμότητας μέσω των διαφόρων στοιχείων του κτιρίου (τοίχοι, δάπεδα κ.τ.λ.)

Με δεδομένη την ύπαρξη και σωστό σχεδιασμό των προαναφερθέντων, η αποβολή θερμότητας και η αναπνοή του κτιρίου μέσω διάφορων τεχνικών αερισμού συμβάλουν επιπλέον στην μείωση ή και εξάλειψη του ψυκτικού φορτίου.

Λυδία Γιαννουλοπούλου
Αρχιτέκτων Μηχανικός - Βιοκλιματικός Σύμβουλος
ΜSc, Dip (Arch), MCIBSE