Οι δύο κυριότεροι παράγοντες που προκαθορίζουν τη  θερμική συμπεριφορά ενός κτιρίου είναι το εμβαδόν των ανοιγμάτων  σε συνδυασμό με τις θερμικές ιδιότητες τους, καθώς και οι θερμικές ιδιότητες του κτιριακού κελύφους.

Τα παράθυρα είναι ίσως το σημαντικότερο στοιχείο στην οντότητα που αποκαλούμε κτίριο (παρότι πολλές φορές η σύγχρονη αρχιτεκτονική επιλέγει για ποικίλου λόγους τη δημιουργία τυφλών κτιρίων για ποικίλους λόγους).

Πρώτον γιατί είναι το μέσον εισόδου του ηλιακού φωτός και της θερμικής του ακτινοβολίας στο κτίριο, πηγής ζωής για τον πλανήτη, ευεξίας αλλά και πιθανή αιτία δημιουργίας θερμικών προβλημάτων λόγω ελλιπούς σχεδιασμού σε ορισμένα γεωγραφικά πλάτη .

Δεύτερον, τα παράθυρα είναι η γέφυρα επικοινωνίας του εσωτερικού του κτιρίου με το εξωτερικό περιβάλλον, είτε αυτό συνδέεται με αερισμό, υγρασία, αλλά και ήχους, χρώματα κτλ.

Οι θερμικές ιδιότητες των κουφωμάτων επηρεάζουν δραματικά τη θερμική συμπεριφορά του κτιρίου, αφενός γιατί λόγω του πολύ μικρού πάχους του γυαλιού που χρησιμοποιείται η θερμομονωτική ικανότητα τους είναι πολύ περιορισμένη.

Αφετέρου γιατί  η ικανότητα τους για θερμική μεταβίβαση της ηλιακής ακτινοβολίας , ιδίως στο δικό μας κλίμα εν τη απουσία συστημάτων σκίασης, δύναται να δημιουργήσει υπερθέρμανση στο εσωτερικό του κτιρίου ακόμη και μια χειμωνιάτικη ημέρα!

Το επιθυμητό εμβαδό ανοιγμάτων ενός κτιρίου συνδέεται άμεσα με τη λειτουργία του αλλά τον τρόπο διαμόρφωσης της κατόψεως, και προκύπτει ?πέρα από τις αρχιτεκτονικές ανάγκες- κυρίως από τη βελτιστοποίηση των αποτελεσμάτων της μελέτη φυσικού φωτισμού και της θερμικής προσομοίωσης.

Λυδία Γιαννουλοπούλου
Αρχιτέκτων Μηχανικός - Βιοκλιματικός Σύμβουλος
ΜSc, Dip (Arch), MCIBSE